سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
ملت مرده
نویسنده : Naghooos - ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸٦
 

   پيشتر دغدغه هاي سياسي ذهنم را مشغول مي کردند.آشفتگي هاي روحي به خاطر نابرابري هاي سياسي؛ظلم و استبداد و خفگان؛تاريکي جامعه ي سياسي و شکست و عقب نشيني؛و حتا خيانت  نخبگان سياسي نسبت به ايدئولوژي ها و اهداف بزرگ.از شکست اصلاح طلباني که خود تنها در نام به اين واژه معروف بودند به نا اميدي فرو ميرفتم و ماهها گريه ميکردم؛از ماجراي 18 تير؛ از ممنوعيت اعتراض؛ از ناداني و نا آگاهي افراد جامعه خصوصا دانشجويان از مسائل مهم سياسي در خود فرو ميرفتم؛از اعتصاب غذاي گنجي به خود ميپيچيدم.حالا به خود ميخندم که به اشخاصي چون خاتمي و يا معين اميدوار بودم؛به آينده ي سياسي ايران؛اغلب ميشنيدم که ملت نا اميد ملتي مرده است، کنون حضور و سلطه ي مرگ را به وضوح ميبينم و با تمام وجودم حس ميکنم.تنها دلخوش به نوشته هاي اعتراض گونه در بلاگم بودم که به ميمنت دولت جديد آن دلخوشي رو هم از دست داديم.بعد از انتخابات مدتها افسرده و نا اميد و خشمگين از ناتواني ام بودم اما بالاخره توانستم آرزوهايم را به دست فراموشي بسپرم.اکنون ديگر مدتهاست دغدغه هاي سياسي در ذهنم تبديل به دغدغه هاي اجتماعي شده؛ اکنون ديگر به اصلاح طلبان مرده و روحيه ي مرده مبارزه نمي انديشم. به روشني ميبينم که مردمي که زماني الگوي مبارزه بودند به نان شب خود محتاجند.به خيابانها نگاه ميکنم؛نسل جوان ديگر به پيراني مبدل شده اند که تنها ظاهر جوان دارند؛مردمي با لباسهاي سياه و يادآور مرگ؛نااميد و دلمرده؛مردمي که در کشوري زندگي ميکنند که از نظر ذخاير نفتي در رده سوم جهان قرار دارند اما ناچارند روزي به تنها سه ليتر بنزين اکتفا کنند؛ديگر دغدغه هاي من سياسي نيستند؛حالا ديگر بيشتر به نابرابري هاي اجتماعي ؛ نابرابري درامد؛نابرابري اشخاص صاحب ايدئولوژي با اشخاص خودفروش از نظر فکري...؛تبعيض جنسي ؛مردمي با افکار نادرست و بيمار.فرهنگها و آداب و رسوم اجتماعي واقعا عقب مانده که زندگي را صد چندان براي جوانان و حتا ديگر مردم دشوار ميسازد؛ عقب ماندگي فکري؛ کوته فکري شديد ؛عقب ماندگي تحصيلي؛ مدرک گرايي ؛قانون گريزي؛ ...............
اکنون ديگر براي مرگ ملت عزادارم!


 
comment نظرات ()
 
 
من بيسواد نيستم!من فقط ايرانی ام!
نویسنده : Naghooos - ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸٦
 

سلام.این خاطره مال منه.ولی خودم ننوشتم برای مهسا تعریف کردم اونم نوشت.

http://milagros.persianblog.ir/

من بيسواد نيستم!من فقط ايرانی ام!

دارم به آبروریزی نیم ساعت پیش فکر میکنم.بنزین تموم شد! کارت سوخت ؟!!! سهمیه ی این ماه تموم شده! داشتم اخبار میدیدم.آبروریزی بود!!!!!
دارم به همه ی آبروریزی ها فکر میکنم.به ایرانی بودنم.به تمام حرفهای عمه ام که از بعد از 30 سال از آلمان اومده و نظرش رو در مورد ایران میگه!!! من رو طوری نگاه میکنه و طوری توضیح میده در مورد زندگیش که انگار داره با یه بیسواد صحبت میکنه.سعی میکنه من رو متوجه کنه!


-هي با شمام
برميگردم.کیه؟!
-با شمام
-با من؟
کله ی اشو تکون میده.یعنی آره با توام! پشم از گردنش زده بیرون. با بیسمش اشاره میکنه به یه طرف.
-برو اونجا
دست خودم نیست یا از فرط عصبانیت و یا از فرط ترس تموم تنم میلرزه.-کجا؟
-اونجا!
میرم جلو.اونجا که اشاره کرده.سرتا پا لباس سیاه تنمه.با یه روسری سیاه که تموم گردنم رو پوشونده.دوتا زنه! چادری.چشاشون به زور دیده میشه.
-روسریتو بکش جلو
با خودم میگم جلو؟ یعنی کجا؟
-مگه روسریم چشه؟
-بکش جلو
-مگه موهام دیده میشن
-بکش جلو
مث رادیو حرفشو تکرار میکنه.یه حالی بین تهوع و سرگیجه بهم دس میده.سرتا پا سیاه پوشیدم.با یه روسری سیاه که تموم گردنم رو پوشونده.
- شال سرت کن. یا مقنعه.چه میدونم.موهات دیده نشن
دست و پام میلرزه.
- یه مانتو بپوش - با دست به گردنم اشاره میکنه- دیده نشه.

دست و پام میلرزه.از فرط عصبانیت.سرتا پا سیاه تنمه.با یه روسری...

یه ترانه و ترجمش:


Herseyi bilir
Sinsice susar
Sen yaparsin,
O gelir bozar
Son gunu bekler
Nefreti kusar
Kalbi bataklik
Yarini yutar
Gormezsin,
Duymazsin,
Hep vardir.

Tepede,
Beyaz bir saray
sarayda,
soytari bir kral
kara haber ,
onun isi
sira kimde
Kanli resimler ressami
sergide insan mezari
satilik olan,
karanlikti,
cercevede.


Tanrisi para
kendine kole
sozleri zehir,
onu dinleme
sadik usaklar,
eteyini oper
korku uretir,
suslere gizler
alirsin,
satarsin,
yutarsin.

همه چيز را ميداند
موذيانه سکوت ميکند
تو بنا ميکني
او نابود ميکند
در انتظار آخرين روز
نفرت را بالا مي آورد
قلب او باتلاقي بيش نيست
آينده درون باتلاقش نيست ميشود
اما تو نميبيني
نمي شنوي
او همواره وجود دارد.

کاخ سفيدي
بر فراز تپه
پادشاه دلقکي
درون آن کاخ
خبري شوم
کار اوست
و اينک نوبت کيست؟
نقاش نقش هاي خونين
مزار آدمي ست که به ديد عموم گذاشته ميشود
آنچه که به فروش ميرسد
سياهي و تاريکي ست درون قاب تابلو

خدايش پول است
غلام خود است
به سخنان چون زهر تلخ و کشنده اش
گوش فرا مده
نوکران وفادار
دامن او را ميبوسند
و او ترس را توليد ميکند
و توليد خود را با اسبابي تزئين ميکند
اما تو آن را ميخري
ميفروشي
و تحمل ميکني.



 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱ شهریور ۱۳۸٦
 

پیشتر ها بیش تر مینوشتم و نوشتن همین یک صفحه یا درد دل با خودم خیلی آرومم میکرد و بهانه ای میشد تا بالاخره این سکوت و تنهایی ملال آور رو بشکنم.در این اواخر سخت بود تحمل اینهمه حرف ناگفته که در سینه ام سنگینی میکرد.گرچه گاه تو بودی وتنها تو بودی که گوش میدادی اما این کافی نبود.خسته ام و نیاز به سفری دارم، سفری محال به سوی سرزمینهای دور و آرام و سبزی،با تو؛با تو.

داستان کوتاه "عشق به زندگی"
به زبان ترکی آذربایجانی از مهسا دشتی  رو از اینجا بخوانید

نشریه عرفان باکو

HƏYAT EŞQİ

 

Mahsa Dəşti

 

 

Soyuq bir qışın sonu idi. Uguldayan küləklər susmuş, baharın isti nəfəsi duyulurdu. Artıq günəş şüaları hər səhər buludların ardından deyil, birbaşa əks olunurdu yer üzünə. Torpağı örtən qar təbəqəsi və suların buzu artıq əriməyə başlamışdı. Ağacların rəngi dəyişmiş, qara torpaq yenidən həyat qazanmışdı. Bahar gəlirdi.

Uzaqda, qara torpaq altında nəsə bir şeyin tərpənişi sezilirdi. Var olmaq kimi bir şey, ya da var olmağa çalışmaq. O, baharın gəlişi ilə oyanan cılız bir toxum idi. Nə toxumu olduğu hələ bəlli deyildi. Gülmü, ağacmı, nə oldugu bilinmirdi. Sadəcə torpağın altında hərəkət edirdi yavaş-yavaş. Səssizliyi, sükutu pozmaq və bahar kimi doğulmaq üçün... Var gücü ilə mücadilə edirdi torpağı dəlmək üçün. Necə də qəribədir, qışın son günlərində, ətrafdakıların hamısı oyanmadan və bir çoxları dərin yuxuda ikən kiçicik bir toxum torpağın bağrında, yerin altında hərəkətə gəlmiş və yeni həyata, yeni günə qədəm qoymaq üçün can atırdı.   

Gecələr soyuq, səhərlər isə isti keçirdi. Artıq hər gecə açıq səmada bərq vuran parlaq ulduzları görmək mümkün idi. Əsən səhər mehi isə təbiətə başqa bir gözəllik və torpağa təravət verirdi. Amma kiçik toxum nə gecənin səssiz gözəlliyini, nə də gündüzün istisini görürdü. Bəzən həyatın nə olduğunu düşünürdü. Bəzənsə ətrafdakı toxumlardan eşidirdi həyat adlı məchulu. Buna baxmayaraq dərk edə bilmirdi nə olduğunu, çünki hələ həyatın içində deyildi.

Tanımadığın, bilmədiyin bir şey üçün səy göstərmək çox çətindir. Üstəlik yanındakılar da yuxuda isə gecə-gündüz dayanmadan mücadilə aparmaq çətindən də çətindir. Bir çoxu daha yolun başında vaz keçirdi həyata doğulmaqdan. Bəziləri isə daha dünyaya gəlmədən yorğunluqdan bir kənarda qalıb çürüyürdü. Bir çoxu “nə də olsa isti torpaq altındayıq” deyərək vaz keçirdi cücərərək həyata qədəm qoymaqdan. Kiçik toxumsa digərlərini heç dinləmədən, həyat eşqi ilə öz mücadiləsinə davam edirdi. Bəzən yorğun və halsız düşürdü, amma yenə də həyat mübarizəsindən əl çəkmirdi. Öz-özünə “Bu qaranlığın bir sonu olmalıdır” deyərək işinə davam edirdi. Zorla vücudunu torpaq məsanələri arasına keçirib bütün varlığıyla çabalayır, işığa çıxmaq üçün can atırdı. Bəzən çox çətin, böyük bir maneə, böyük bir daş, ya da bərk torpaq parçası önünə çıxaraq kiçicik toxumun yolunu kəsir, amma müvəffəq olmurdu. O, qarşısına çıxan maneələrə məhəl qoymadan yolunu dəyişir və işığa doğru başqa istiqamətdə hərəkət edirdi...

    

Səhər açılmış, qızmar günəş yenə də təpələrin ardından çıxaraq hər tərəfi işıqlandırırdı. Uzaq diyarlarda insanlar “yenə səhər oldu, yenə gün doğdu, yenə iş başına” deyib, gileylənərək evdən cıxırdı. Həyat yenidən başlayırdı. Heyvanlar, quşlar, ağaclar, dənizlər yenidən oyanırdı. Amma başqa bir yerdə, torpaq altında dinlənmək nədir bilməyən bir toxum vardı. Anidən dayandı. Nə edəcəyini bilmədi, çaşıb qaldı. Dəhşətli bir isti, yanğı hiss etdi. Çünki qızmar günəşin şüalarını bədənində hiss edirdi. Buna baxmayaraq günəşin nə olduğunu bilmədiyi üçün olanları dərk edə bilmirdi. Lakin artıq torpaqdan heç bir əsər-əlamət yox idi. Başının üstü açıq və işıqlıqdı. Bir müddət dayandı və ətrafına göz gəzdirdi. Yavaş-yavaş günəşin hərarətini daxilində hiss etdi və nəyinsə çatladığını duydu. Aman Allah! Nəhayət ki, toxum qabığını yararaq cücərməyə başladı. Kiçicik toxum nələr olduğunu artıq anlamağa başlamışdı. İşığa qovuşmağın sevincini yaşayırdı. Minlərlə toxum torpaq altında yatarkən, kiçik toxum günəş şüaları altında doğulur, həyata göz açırdı...

 

                                                                       *****

Bu nədir görəsən!? Bir çiçəkmi? Yox, çiçəyə bənzəmir. Ağac da deyil. Belə quraq yerə tərəvəz də olmazdı. Bu bir tikandır. Kiçicik, batmayan bir tikan. Necə də qəribədir... Bir bahar günü uzaq diyarlarda, yer üzündə bir tikan ayağa qalxaraq işıqdan nəsibini doya-doya alarkən minlərlə ağac, çiçək və tərəvəz toxumları ölməkdəydi qaranlıqda...

           

“Bütün toxumların bir gün işığa qovuşması ümidi ilə...”

 

 

 

 

 


 
comment نظرات ()