سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ۸:۳٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٩ تیر ۱۳۸٤
 

برویم ای یار، ای یگانه ی من!
دست مرا بگیر!
سخن من نه از درد ایشان بود:
خود از دردی بود
               که ایشانند!
اینان دردند و بود خود را
نیازمند جراحات به چرک اندر نشسته اند.
                                  و چنین است
که چون با زخم و فساد و سیاهی به جنگ برخیزی
کمر به جنگ تو استوارتر میبندند.

برویم ای یار، ای یگانه ی من!
برویم و ، دریغا! به همپایی این نومیدی خوف انگیز
به همپایی این یقین
که هر چه از ایشان دورتر میشویم
حقیقت ایشان را آشکاره تر
                         درمی یابیم!

با چه عشق و چه به شور
فواره های رنگین کمان نشا کردم
به ویرانه رباط نفرتی
                      که شاخساران هر درختش
انگشتی است که از قعر جهنم
به خاطره ئی اهریمنشاد
                      اشارت میکند.

و دریغا- ای آشنای خون من! ای همسفر گریز!-
آن ها که دانستند چه بی گناه
در این دوزخ بی عدالت سوخته ام
در شماره
از گناهان تو کم تراند!

ا.بامداد


 
comment نظرات ()