سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ دی ۱۳۸٤
 

چون با بدی درآمیختم، خوبی را شناختم.آنکه چونان مرا بر زمین میزد، خلاء حضور کسی بود که مرا رها سازد. حضور خوبی را برای خود معنا کردم و در قلبم متجلی گشت. قلبم گرم شد و دستانم را بسوی خدا گستراندم. آتشی در سینه ام درگرفت و بدی را مغلوب کرد، بخشیدم، آزادم کرد...

چه مردی!
چه مردی!
که میگفت
         قلب را شایسته تر آنکه
         به هفت شمشیر عشق

                               در خون نشیند.


 
comment نظرات ()