سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
اسفندگان یا والنتاین؟
نویسنده : Naghooos - ساعت ٩:٢۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ بهمن ۱۳۸٧
 

اسفندگان یا والنتاین؟

نیلوفر احمدپور

  

روزی همکاری درباره ی هدیه ی والنتاین از من پرس و جو می کرد، در پاسخ گفتم: ما در ایران روز پاسداشت عشق و مهر داریم و آن پنجم اسفند، جشن اسفندگان است که روز زن و مادر است. من هدیه ی عشقم و هدیه ی مادرم را در آن روز می دهم و هیچ لزومی نمی بینم از فرهنگ دیگران _ با وجود چنین آیین ژرفی در میهنم _ پیروی کنم.

این سخنِ من، آن اندازه در وی تاثیر گذاشت که فردای آن روز هدیه ای را که برای همسر خود فراهم کرده بود با شور و اشتیاق به او داد و بدو گفت که به مناسبت جشن اسفندگان روز مهر و عشق در ایران باستان، این هدیه را به او پیشکش کرده است.

وقتی این را شنیدم و آگاه شدم که با سخنانی هر چند کوتاه، می توانم تاثیری ژرف بر دل دوستداران فرهنگ ایران بگذارم، بر آن شدم جُستاری هر چند کوتاه در این رابطه بنویسم؛

در آیین ایرانی، زن از جایگاه والایی برخوردار است به گونه ای که ایرانیان باستان، اسفند روز از اسفند ماه را بزرگداشت مادر، زن، مهرورزی و عشق نام نهاده اند. در این روز که به روز مزدبگیران نیز معروف است، مردان به بانوان پیشکش هایی می دهند.

در اوستا نیز، زن و مرد از حقوق برابر برخوردارند و دختران در انتخاب همسر خود آزادند و پدر و مادر نمی توانند دخترانشان را وادار به ازدواج با فردی که مورد علاقه او نیست بکنند. این گونه است که مردمانی می توانند سده های فراوان جهانی را مسحور فرهنگ خود کنند.

به جامعه امروز ایران که نگاه می افکنیم آن چنان ناآگاهی از فرهنگ خودی و نفوذ فرهنگ بیگانه در آن رسوخ کرده که این مردمان مسخ شده به راستی دل دوستداران فرهنگ ایرانی را به درد می آورند. زمانی که به جای آیین های پربار سده، مهرگان، اسفندگان و ... ما شاهد برپایی کریسمس، ولنتاین و... هستیم، آن گاه باید انتظار داشته باشیم کم کم ایرانی بودن خود را نیز به فراموشی بسپاریم!

از دگر سو آن قدر فرهنگ عزاداری و ماتم و سیاه پوشی رواج پیدا کرده که به ندرت کسی می داند نیاکان باستانیمان در سال بیش از 70 جشن داشتند یعنی یا در جشن بودند یا روز پس از جشن را سپری کرده بودند یا در تدارک جشن آینده شان بودند و حتا یک روز برای غم نداشتند چون در اندیشه ی آنان، اندوه گساری کار انسان نابخرد بود. اما اکنون خیلی از ایرانیان حتا نام جشن هایشان به مانند خردادگان، امردادگان، اسفندگان و ... به گوششان ناآشنا است! و از ما می پرسند آیا این ها جشن های ایرانی هستند؟

امروزه کمتر ایرانی پیدا می شود که نداند 14 فوریه روز والنتاین است و بداند 5 اسفند روز اسفندگان. مغازه ها در هفته های پایانی بهمن ماه چنان رنگ و بویی به خود می گیرند که حتا برای نوروز باستانی نیز این قدر آشکار نیست چه رسد به دیگر جشن های ایرانی.

اکنون چه کسی است که بداند آرتمیس ( نخستین زنی که در تاریخ به درجه ی دریاسالاری رسید )، پانته آ ( فرمانده گارد جاویدان )، سورا ( دختر اردوان پنچم که در جنگ ها همراه پدر دلاورانه می جنگید ) یا بانو ( همسر دلاور بابک خرم دین در جنگ با دشمنان بیگانه ) از آنِ میهن ما بوده اند؟

اکنون زمان آن رسیده، دست به دست هم دهیم و در زنده نگه داشتن جشن های ایرانی اهتمام ورزیم و به جای آن که ولنتاین را باشکوه برگزار کنیم در برپایی پرشکوه اسفندگان و در شناساندن فرهنگ و تمدن ایران زمین کوشا باشیم.

 

اسفندگان بر همگان به ویژه بانوان خجسته باد

 

لینک مطلب

 
comment نظرات ()