سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ٩:۱٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٢
 

   امروز آخرين روز از بيست و يكمين سال عمر من بود. روزي مثل همه ي روزها ؛ پايان يك زمان و آغاز زماني ديگر. با اين تفاوت كه تا امروز بيست ساله بودم و از امروز بيست و يك ساله. روزها به سرعت سپري ميشوند و من بيش از پيش ضرورت تغيير را حس ميكنم.
   نمي دانم چگونه...آيا با فرورفتن در عمق كتابهاي فلسفي ميتوان افكار را عميق تر كرد؟ آيا با عميق تر كردن افكار ميتوان به خودشناسي واقعي رسيد؟ چگونه ميتوان به رستاخيز دروني نائل شد؟ چگونه ميتوان روحانيت وجود را دريافت؟
              
            قومـي متفـكرند اندر ره ديـن
            قومي به گمان فتاده در راه يقين
                                               ترسـم از آنـكه بانـگ آيـد  روزي
                                               كاي بيخبران،راه نه آن است و نه اين!


 
comment نظرات ()