سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸٢
 

بيش تراز آنكه بتوانم بنويسم اندوهناكم. بيش تر از آنكه بتوانم زيبا بنويسم به حقيقت نزديكترم. بيش تراز آنكه بتوانم از زندگي بگويم به مرگ مي انديشم.
من بيش از آنكه بتوانم آرام باشم عاشقم... بيش تر از آنكه بتوانم فراموش كنم مهربانم.
من حقيقت مرگ را به آساني پذيرفته ام -يا به سختي-و اين چيزي نيست كه مرا مي رنجاند...من مي توانم مرگ را بپذيرم, اما نه جدايي را...! افسوس كه بيش از آنكه حق انتخاب داشته باشم محكومم.
"در زندگي زخمهايي هست كه مثل خوره روح را آهسته در انزوا مي خورد و مي تراشد" .
با خود مي انديشم من تا زماني كه بميرم, چگونه بايد مرگ را تحمل كنم, جدايي را تحمل كنم؟


 
comment نظرات ()