سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٠ شهریور ۱۳۸۳
 

 بوسه

 

  گفتمش:

           -« شیرین ترین آواز چیست؟»

  چشم غمگینش به رویم خیره ماند،

  قطره قطره اشکش از مژگان چکید،

  لرزه افتاد ش به گیسوی بلند،

  زیر لب، غمناک خواند:

    -« ناله ی زنجیرها بر دست من! »

  گفتمش:

           -« آنگه که از هم بگسلند . . .»

 

  خنده ی تلخی به لب آورد و گفت:

    -« آرزویی دلکش است ، ما دریغ!

  بخت شورم  ره برین امید بست.

  وآن طلایی زورق خورشید را

  صخره های ساحل مغرب شکست! . . .»

 

  من به خود لرزیدم از دردی که تلخ

  در دل من با دل او می گریست.

  گفتمش:

           -« بنگر، درین دریای کور

  چشم هر اخترچراغِ زورقی  است! »

 

  سر به سوی آسمان برداشت، گفت:

    -« چشم هر اخترچراغِ زورقی  است،

  لیکن این شب نیز دریایی است ژرف.

  ای دریغا شبروان! کز نیمه راه

  می کِشد افسون شب در خوابشان . . . »

  گفتمش:

           -« فانوس ماه

  می دهد از چشم بیداری نشان . . . »

 

  گفت:

    -« اما، در شبی این گونه گنگ

  هیچ آوایی نمی آید به گوش . . .»

  گفتمش:

           -« اما دل من می تپد.

  گـوش کن ، اینک صدای پای دوست! »

  گفت:

    -« ای افسـوس ،  در این دام مرگ

  باز صید تازه ای را میبرند ،

  این صدای پای اوست ! . . . »

 

  گـریـه ای افتاد در من بی امان.

  در میان اشکها ، پرسیدمش:

    -« خوشترین لبخند چیست ؟»

  شـعـله ای در چشم تاریکـش شکـفت،

  جوش خون در گـو نه اش آتش فشاند،

  گفت:

           -« لـبـخندی که عـشق سربلند

  وقت مردن بر لـب مردان نشاند. »

  من زجا بر خـاستم،

            بـوسیـدمـش.

 

 

                                سایــه

 


 
comment نظرات ()