سکوت تلخ

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من

 
 
نویسنده : Naghooos - ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ آذر ۱۳۸۳
 

    امروز درست يكسال از نوشتن اين وبلاگ ميگذره. نميدانم ارزش آرزوها و خيالات چقدر است. اما هر چه كه هست چيزي ست تنها در محدوده ي آرزوها و خيالات و عملا ميبينم كه هرگز به واقعيت نميپيوندند. زيرا كه عمل هزينه ميخواهد و من ناتوانتر از آنم كه بتوانم هزينه اي بپردازم. با اينهمه اين سكوت است كه مرا به مردابي بدل كرده است.

 

   ابر است و باران و باران؛

   پابان خواب زمستاني باغ

   آغاز بيداري جويباران.

 

   سالي، چه دشوار سالي،

   بر تو گذشت و تو خاموش،

   از هيچ آواز و هيچ شوري

   بر خو نلرزيدي و شور شعري

   در چنگ فرياد تو پنجه نفكند.

 

   آن لحظه كه چون موج

   مي بردت از خويش بي خويش

   در كوچه هاي نگارين تاريخ-

   وقتي كه بر چوبه ي دار

   مردي به لبخند خود صبح را فتح ميكرد؛

   و شحنه ي پير، با تازيانه،

   مي راند خيل تماشاگران را.

  

   شعري كه آهسته از گوشه ي راه

   لبخند ميزد به رويت؛

   اما تو آن لحظه ها را به خميازه ي خويشتن ميسپردي؛

   و آن خشم و فرياد

   گردابي از عقده ها در گلويت.

 

   ...

                                              

                         آيا تو را پاسخي هست؟

 

                                                       م.سرشك

 

 

       چه مقدمه اي شد براي روز دانشجو... باز روز دانشجو در 16 آذر فرارسيد. مثل هميشه. اما اين تنها يك يادواره است؛ و ما هميشه منتظر ديگرانيم. منتظر سه قطره خون ديگر تا برايشان مراسم يادبود بگيريم. تنها همين. با اينهمه بدون هيچ احساس شرمي ميگوييم ؛ روز دانشجو مبارك باد!

 


 
comment نظرات ()