قلم توتم من است

006.jpg

به یاد دکتر علی شریعتی....با چهار روز تاخیر


قلم توتم من است ، توتم ماست ، به قلمم سوگند ، به خون سیاهی که از حلقومش می چکد سوگند ، به رشحه ی خونی که از زبانش می تراود سوگند ، به ضجه های دردی که از سینه اش بر می آید سوگند...

که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمی کشم ، گوشت و خونش را نمی خورم ، به دست زورش تسلیم نمی کنم ، به کیسه زرش نمی بخشم ، به سر انگشت تزویرش نمی سپارم

دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ، چشم هایم را کور می کنم ، گوشهایم را کر می کنم ، پاهایم را می شکنم ، انگشتم را بند بند می برم ، سینه ام را می شکافم ، قلبم را می کشم ، حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم....

اما قلمم را به بیگانه نمی دهم

به جان او سوگند که جان را فدیه اش می کنم ، اسماعیلم را قربانیش می کنم ، به خون سیاه او سوگند که در غدیر خون سرخم غوطه می خورم ، به فرمان او ، هر جا مرا بخواند ، هر جا مرا براند، در طاعتش درنگ نمی کنم.

قلم توتم من است ، امانت روح القدس من است ، ودیعه مریم پاک من است ، صلیب مقدس من است ، در وفای او ، اسیر قیصر نمی شوم ، زرخرید یهود نمی شوم ، تسلیم فریسان نمی شوم.

بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد تا خدا ببیند که به نامجویی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجویی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته ام.....

...... هر کسی را ، هر قبیله ای را توتمی است ؛ توتم من ، توتم قبیله من قلم است.

قلم زبان خدا است ، قلم امانت آدم است ، قلم ودیعه عشق است ، هر کسی توتمی دارد

و قلم توتم من است

و قلم توتم ما است.

dr-alishariati.jpg

« دکتر علی شریعتی »

( گزیده ای از مقاله توتم پرستی )

1857.jpg

t-1-shareate3.jpg

/ 3 نظر / 6 بازدید
مسيحا

بزرگترين ويزگی دکتر علی شريعتی اينه که هيچ وقت کهنه نميشه ممنونم از مطالب زيباتون لذت بردم من هم به روزم خوشحالم ميکنی بيای دوستتان دارم تا مرگ غزل

jobiter

از دوستان توقع گل هم نمیرود گل برسرم زدید که همچوشبنم گریستم پایان شاهنامه من هم شنیدنیست رستم گریه کردم و سهراب گریستم یک روز خنده ایی ز خطا مرتکب شدم یک عر همچم شمع دمادم گریستم چون از بهشت خوشه ی گندم تنیده شد بر سرنوشت مبهم آدم گریستم

jobiter

سرزميني را كه دوستش مي داريم ؟ پرندگان همه خيس اند و گفتگويي از پريدن نيست در سرزمين ما پرندگان همه خيس اند در سرزميني كه عشق كاغذي است انتظار معجزه را بعيد مي دانم